1396 خرداد
سه شنبه
9

* قانون طرز جلوگيری از بيماريهای آميزشی و بيماريهای واگيردار

فصل اول‌ - بیماریهای آمیزشی‌

ماده 1 ـ در نقاطی که وزارت کشور آگهی خواهد داد از تاریخ آگهی تا یک ماه مبتلایان به بیماریهای ‌آمیزشی مکلفند اقدام به درمان خود کنند.

تبصره ـ مقصود از بیماریهای آمیزشی ـ سوزاک ـ کوفت ( سفلیس‌ ) آتشک ( شانکر نرم‌ ) است در هرنقطه از بدن که واقع باشد.

ماده 2 ـ درمان و مداوای بیماریهای آمیزشی در کلیه بنگاههای بهداری در دوره واگیری بیماری برای‌ همه و در دوره‌های دیگر برای اشخاص بی ‌بضاعت رایگان است‌.

ماده 3 ـ درمان نزد هر پزشکی که پروانه پزشکی در ایران دارد آزاد است اما در صورتی که بیمار در دوره واگیری بیماری از موعدی که پزشک معالج برای درمان او معین نموده تا ده روز از حضور نزد پزشک یا بنگاه دولتی غیبت کرد و پزشک دیگری تحت درمان بودن بیمار را به بنگاه یا پزشک اول ‌خبر نداد نخستین پزشک درمان کننده مکلف است مراتب را با قید محرمانه به اطلاع بهداری برساند تا بیمار را ملزم به درمان نمایند.

ماده 4 ـ پزشکان یا متصدیان سایر فنون پزشکی که به وسیله تبلیغات بی ‌اساس باعث گمراهی ‌بیمار آمیزشی می‌شوند یا به وعده ‌های دروغ بیمار را از درمان صحیح بازمی‌دارند مانند اینکه معین‌ کنند در مدت چند روز بیمار را درمان کرده و یا با بستن پیمان یا انتشار آگهی ‌هایی که مخالف اصل ‌پزشکی است بیمار را فریب دهند به حبس جنحه ‌ای از دو ماه تا یکسال و یا به پرداخت کیفر نقدی از200 تا 2000 ریال محکوم می‌شوند.

کسانی که بدون پروانه پزشکی اقدام به درمان بیمارها نمایند به حبس جنحه‌ای از دو ماه تا شش ماه‌ و یا به پرداخت کیفر نقدی از پانصد تا پنج هزار ریال محکوم می‌شوند.

ماده 5 ـ در مواردی که حالت بیمار و کیفیت واگیری بیماری موجب نگرانی باشد بهداری می‌تواند بیمار را ملزم کند که تا بر طرف شدن خطر واگیری در یکی از بیمارستانها تحت درمان قرار گیرد.

ماده 6 ـ ولی یا سرپرست صغیر یا سفیه یا دیوانه مکلف است که در درمان بیماریهای آمیزشی‌ صغیر یا سفیه یا دیوانه که تحت سرپرستی آنها می‌باشند اقدام کند چنانچه ولی یا سرپرست در فراهم نمودن وسایل درمان مسامحه نماید و بیماری صغیر یا محجور به حال سرایت باقی بماند ولی یا سرپرست به حبس از هشت روز تا یک ماه و یا به کیفر نقدی از پنجاه تا پانصد ریال محکوم‌ می‌شود.

ماده 7 ـ بهداری موظف است اشخاصی را که به مناسبت پیشه خود ممکن است باعث انتشار بیماریهای آمیزشی شوند مکلف کند که در روزهای معین در بنگاههای مخصوص بهداری یا نزد پزشکانی که بهداری معین می‌نماید برای معاینه حاضر شوند و در صورتی که تشخیص شود بیماری ‌آنها در مرحله واگیری است از ادامه پیشه ممنوع و تا وقتی که گواهی نشده است که بیماری آنها قابل‌ سرایت نیست چنانچه بدون تحصیل پروانه عدم امکان سرایت به پیشه خود ادامه دهند به هشت ‌روز تا دوماه حبس تادیبی و 51 تا 500 ریال و یا به یکی از این دو کیفر محکوم می‌شوند.

ماده 8 ـ اداره کل بهداری مکلف است برای مبارزه با انتشار بیماریهای آمیزشی بر طبق این قانون ‌آیین ‌نامه و مقررات لازم وضع نماید.

ماده 9 ـ هر کس بداند مبتلا به بیماری آمیزشی واگیر بوده و یا آنکه اوضاع و احوال شخصی او طوری باشد که بایستی حدس بزند که بیماری او واگیر است و به واسطه آمیزش او طرف مقابل ‌مبتلا شود و به مراجع قضایی شکایت کند مبتلا کننده به حبس جنحه‌ای از سه ماه تا یکسال محکوم‌ می‌شود.

تعقیب فقط در موقعی انجام می‌گیرد که خواهان خصوصی در بین باشد و در صورتی که خواهان‌ خصوصی شکایت خود را مسترد دارد تعقیب و همچنین اجرای کیفر موقوف می‌شود.

ماده 10 ـ هر زنی که مبتلا به کوفت باشد در صورتی که بداند یا آنکه اوضاع و احوال شخصی او طوری باشد که بایستی حدس بزند که بیماری او واگیر است و کودک سالم شخص دیگری را با پستان خود شیر بدهد به حبس از دو تا هفت روز یا کیفر نقدی از پنج تا پنجاه ریال محکوم می‌شود.

در صورتی که طفل بر اثر این عمل مبتلا به کوفت شود مرتکب به یک تا سه ماه حبس جنحه‌ ای و یا به پرداخت 300 تا 1000 ریال و یا به هر دو کیفر محکوم خواهد شد همین کیفر درباره کسی نیز اجرا می‌شود که طفل مبتلا به کوفت را با علم به آن به زن سالمی بسپارد که از پستان خود او را شیر دهد و آن زن مبتلا به کوفت گردد.

تعقیب بزه نامبرده در قسمت اخیر این ماده موکول به شکایت خواهان خصوصی است‌.

ماده 11 ـ هر شخصی که می‌خواهد طفلی را به دایه بسپارد موظف است قبل از آنکه دایه پستان به‌دهن طفل بگذارد طفل و دایه را به وسایل مقتضی توسط پزشک امتحان نموده و گواهینامه بهداشتی ‌بدست آورد که طفل یا دایه مبتلا به سفلیس نبوده خطری متوجه طفل یا دایه نیست در صورت ‌تخلف به سه تا هفت روز حبس و یا 5 تا 50 ریال کیفر نقدی محکوم می‌شود و در صورت ابتلا طفل یا دایه کیفر متخلف حبس تادیبی از دو ماه تا ششماه خواهد بود.

ماده 12 ـ هرگاه بهداری بوجود کسی که مبتلا به بیماری آمیزشی واگیر است اطلاع یافت می‌تواند به ‌وسایل مقتضی بازجویی کند که بیمار مشغول درمان می‌باشد یا نه و در صورت لزوم اخطار لازم ‌بنماید تا اگر بیمار در ظرف مهلت مقرر به درمان نپرداخت او را الزام به درمان نماید.

ماده 13 ـ پزشکان آزاد و کلیه بنگاههای بهداری که معاینه و درمان بیماریهای آمیزشی می‌نمایند موظفند در آخر هر ماه عده بیماری های آمیزشی را دیده‌اند و قبلا به پزشک دیگری مراجعه ننموده‌اند بدون ذکر نام و مشخصات بیمار به بهداری بفرستند طریقه فرستادن شماره بیماران به موجب ‌آیین ‌نامه ایست که بهداری کل تعیین خواهد کرد.

ماده 14 ـ پزشکان آزاد و کلیه بنگاه های بهداری که معاینه و درمان بیماریهای آمیزشی را می ‌نمایند باید حتی المقدور به وسیله پرسش از بیمار کوشش نمایند کانون سرایت بیماری را معین نموده و در موقع مقتضی بدون ذکر نام و مشخصات بیمار اطلاعات کافی برای تجسس و برطرف کردن کانون‌ انتشار بیماری به بهداری مربوط بفرستند که اقدام به عمل آید.

ماده 15 ـ وزارت کشور نقاطی را که این فصل قانون در آنجا باید اجرا شود معین خواهد کرد.

فصل دوم‌ - بیماریهای واگیردار

ماده 16 ـ آبله ‌کوبی در دوماهه اول ولادت و تجدید آن در 7 سالگی 13 سالگی و 21 سالگی مطابق ‌آیین‌ نامه مخصوص اجباری است و اولیای اطفال موظفند که برای آبله ‌کوبی کودکان خود اقدام‌ نمایند مدیران دبستان و دبیرستان و آموزشگاهها و دانشکده‌ها در موقع ورود دانش ‌آموزان و در نقاطی که بهداری کل اعلام می‌نماید کلیه بنگاه های ملی و دولتی و بازرگانی در موقع استخدام‌ کارمندان و شاگرد باید گواهی آبله‌ کوبی مطالبه نمایند.

متخلفین از این ماده و همچنین اولیای اطفال که تا یک ماه پس از آگهی بهداری به آبله‌ کوبی طفلی که ‌زیر سرپرستی آنها است و یا به تجدید مایه‌کوبی اقدام ننمایند به سه الی هفت روز حبس و 10 الی‌50 ریال کیفر نقدی محکوم خواهند شد.

ماده 17 ـ در موقع شیوع بیماری آبله بهداری کل آبله‌ کوبی عمومی و اجباری را اعلام می‌نماید و دراین مورد کلیه پزشکان کشور موظفند اشخاصی را که برای این امر مراجعه می‌نمایند به رایگان ‌آبله‌ کوبی نمایند و پزشک متخلف از این ماده از یازده روز تا یک ماه حبس تادیبی محکوم خواهدشد.

ماده 18 ـ با مایه آبله انسانی آبله‌ کوبی ممنوع است و متخلف به یازده روز تا یک ماه و پرداخت 51تا 500 ریال و یا به یکی از این دو کیفر محکوم می‌شود.

ماده 19 ـ هر پزشک معالج مکلف است در موقع مشاهده یکی از بیماریهای واگیر نامبرده در زیر فورا به بهداری محل اطلاع دهد:

1 ـ وبا و اسهالهای وبایی شکل‌. 2 ـ طاعون‌. 3 ـ تب زرد. 4 ـ مطبقه ( تیفویید ). 5 ـ محرقه ( تیفوس ‌) اگرانتیماتیک‌. 6 ـ آبله‌. 7 ـ مخملک‌. 8 ـ سرخجه‌. 9 ـ خناق  ( دیفتری ‌) 10 ـ اسهال خونی‌. 11 ـ سرسام واگیر ( مننژیت سربرواسپیتال‌ ). 12 ـ تب عرق  گز (سویت می ‌لی ‌بر ). 13 ـ بیماریهای مالاریا ، فلج اطفال ‌، تب مالت‌.

همین وظیفه برای ماماها در مورد تب نفاسی و ورم ملتحمه نوزادان باید رعایت شود. رییس ‌خانواده نسبت به اهل خانه و صاحب مهمانخانه هم درباره مسافرین همین وظیفه را عهده دارند بعلاوه کدخداها موظفند چنانچه در دهی در عرض یک هفته تلفات متعدد غیرعادی مشاهده نمودند فورا بهداری را مطلع نمایند که اقدام مقتضی بنمایند.

تبصره 1 ـ علاوه بر بیماریهای نامبرده اگر بیماریهای زیر هم دراماکن پرجمعیت مانند مدارس ‌کارخانجات و پرورشگاه کودکان و زندان و غیره دیده شود باید متصدیان آن مراکز و پزشک مسوول ‌آنجا بهداری محل را مطلع نمایند.

سیاه سرفه ـ جذام ـ باد سرخ ـ ورم غده بناگوش ـ سل سینه ـ گریپ ـ ذات الریه ( پنومونی ‌) تراخم ـ سیاه‌زخم ـ تب راجعه ( تیفوس وکورانت ‌) بیماریهای آبله مرغان ـ هپاتیت‌ های ویروسی ‌، مسمومیت‌غذایی‌.

تبصره 2 ـ در مناطقی که وسایل و امکانات لازم برای تشخیص سرطان فراهم باشد و از طرف ‌وزارت بهداری اعلام گردد کلیه شاغلین رشته‌های پزشکی که به امر مداوای بیماران می‌پردازند موظفند به مجرد مشاهده بیمار مبتلا به سرطان مراتب را کتبا و مشروحا به طور محرمانه به مقامات ‌بهداشتی محل اطلاع دهند.

ماده 20 ـ در مواقعی که تشکیل یک منطقه استحفاظی برای رعایت پاکیزگی آب مورد احتیاج باشد مالکین آب و اراضی یا شهرداری آن منطقه موظفند که دستورهای بهداشتی را که مامورین می‌دهند رعایت نمایند.

آلوده نمودن آبهایی که به مصرف شرب می‌رسد و ریختن زباله ‌ها یا هر نوع کثافاتی درگذرهای ‌عمومی ممنوع است متخلفین از این ماده مطابق آیین ‌نامه ‌ای که بهداری تنظیم می‌کند به کیفر خلافی ‌محکوم می‌شوند.

ماده 21 ـ اشخاصی که برخلاف دستورهای بهداری نسبت به محافظت مواد غذایی که در معرض ‌فروش گذارده می‌شود رفتار نموده یا اقدام بفروش مواد غذایی فاسد یا ناسالم نمایند از پانزده تا سی ‌روز حبس جنحه‌ای  و یا 51 تا 500 ریال کیفر نقدی محکوم می‌شوند.

ماده 22 ـ اشخاصی که مانع اجرای مقررات بهداشتی می‌شوند یا در اثر غفلت باعث انتشار یکی از بیماریهای واگیر می‌شوند به یازده روز تا دو ماه حبس جنحه‌ای و 51 تا 500 ریال و یا به یکی از این‌ دو کیفر محکوم می‌شوند.

ماده 23 ـ کلیه پزشکان و ماماها و داروسازان مکلفند که دستورات بهداری کل را برای مبارزه با بیماریهای واگیر به موقع اجرا گذارند متخلفین به کیفرهای خلافی طبق آیین ‌نامه بهداری محکوم‌ می‌شوند.

ماده 24 ـ آیین ‌نامه اجرای این قانون توسط اداره کل بهداری تهیه و پس از تصویب وزارت ‌دادگستری و وزارت کشور به موقع اجرا گذارده خواهد شد.
 

نظرسنجی
آیا مشاوره حقوقی تلفنی میتواند برآورده کننده نیازهای حقوقی شما باشد ؟